Categorie archief: Thomas Blogs

High risk, high return: how Europe’s policies play into the hands of people-smugglers (2018)

The EU crackdown on human smuggling has only served to accelerate the cycle of desperate journeys, making them more perilous than ever – while enriching those who peddle dreams of a new life.

The Guardian, 20 June 2018; a German version was published in der Freitag, 26/2018.

Wijnand Nuijen: Shipwreck on a Rocky Coast (ca 1837), Rijksmuseum Amsterdam

Maak je grens potdicht en je krijgt juist méér migranten (2018)

Links en rechts zijn ernstig verdeeld over het migratiebeleid, dat te streng zou zijn of juist niet streng genoeg. Maar over één ding zijn ze het eens: streng beleid leidt tot minder immigratie. Drie recente studies tonen dat die overtuiging op een misvatting berust. De invoering van een restrictief migratiebeleid in 1973 kan wel eens een historische vergissing zijn geweest. Zeven ideeën om de historische vergissing te repareren.

Maak de grens potdicht en je krijgt juist méér migranten, gepubliceerd in Trouw, Letter & Geest, 21 april 2018

The EU Court of Justice refuses to address refugee exclusion (2018)

El Anatsui: Bleeding Takari II, 2007 (Museum of Modern Art, New York)

Last year the Court of Justice of the European Union issued two judgments on the Syrian refugee crisis. Both cases concerned Europe’s externalization of migration policy – i.e. the legal and practical measures taken to enforce refugee exclusion outside or at the borders of the territories of EU member states. These policies have been labeled as the politics of non-entrée by Hathaway & Gammeltoft-Hansen. In the judgments, the Court decided that it was not competent to rule on the cases because it had no jurisdiction. As I have argued more extensively in an article published open access in the Journal of Refugee Studies, the result of this is that law is not only an instrument for excluding people from European territory. The exclusion now runs through law itself. Although European fundamental human rights law is still formally neutral, the exclusion of non-Europeans is becoming a core element of European law.

The full blogpost was published on Forced Migration Forum, 19 January 2018.

A Fresh Start, or Old Wine in New Bottles? The European Commission’s Proposals for Legal Migration (2017)

Curtis Talwst Santiago: Deluge, 2014 (Jewel box, mixed media; Dr. Kenneth Montague/The Wedge Collection, Toronto)

On 26 September, the European Commission presented proposals for legal migration to the European Union. The Commission wants to resettle 50,000 refugees. A first analysis.

The full text was posted on on Border Crominologies on 29 September 2017.

A Dutch version was published in Verblijfblog, 27 September 2017

It’s neoliberalism, stupid (2017)

Oliffe Richmond: Striding man II (1960-1961), Museum Kröller-Müller

Het huidige migratiebeleid is een ramp. Daarom is het niet gek dat de afgelopen tijd van een aantal kanten is gepleit voor vrije migratie. Maar het is een misvatting te denken dat er gekozen moet worden tussen óf het huidige beleid grosso modo voort te zetten, óf het migratiebeleid op neoliberale grondslag te vestigen (“vrije” migratie). Het neoliberalisme is onderdeel van het probleem, niet van de oplossing.

Het volledige essay werd gepubliceerd in de Groene Amsterdammer van 13 april 2017.

De vrijheid van menigsuiting geldt ook voor omstreden meningen (2017)

Irfan Önürmen: Police Baton (Diptych), 2001 (Istanbul Modern)

Op 12 februari 2009 werd Geert Wilders de toegang tot het Verenigd Koninkrijk ontzegd toen hij de film Fitna wilde vertonen in een gebouw van het Britse Parlement. De weigering was ingegeven door de verwachting dat de bijeenkomst aanleiding zou zijn voor verstoren van de openbare rust en de openbrae orde – lees: de Britse overheid vreesde relletjes. Wilders vocht deze toegangsweigering aan bij de Britse vreemdelingenrechter. Deze rechter stelde vast dat Wilders zijn opvattingen op zodanige wijze uit dat “ieder redelijk denkend mens deze als schofferend voor de Islamitsiche godsdienst en zijn grondlegger zou beschouwen.” Desondanks won Wilders de zaak met vlag en wimpel. In een uitspraak van 17 oktober 2009 stelde de rechter vast dat de vrijheid van meningsuiting nu juist van belang is als het gaat om meningen die controversieel zijn en commotie veroorzaken. Deze uitspraak was voorspelbaar, en volkomen terecht. Als mensen willen demonstreren tegen Geert Wilders of Zwarte Piet hebben ze daar het volste recht toe. En als de demonstranten dreigen de orde te verstoren, dan worden niet Geert of Piet verboden, maar zorgt de politie dat de tegendemonstratie niet uit de hand loopt.

Afgelopen zaterdag heeft de Nederlandse regering de landingsrechen van het vliegtuig van de Turkse minister Cavusoglu ingetrokken. Later op die dag heeft burgemeester Aboutaleb een noodverordening afgekondigd om te voorkomen dat minister Kaya het woord kon voeren in het Turkse consulaat, en om te voorkomen dat publiek het consulaat kon bereiken. Vervolgens is Kaya als ongewenst vreemdeling uitgezet. Deze ongebruikelijke maatregelen zijn genomen omdat de Nederlandse overheid het niet goed vond dat zij Turkse Nederlanders kwamen oproepen om bij het referendum op 16 april te stemmen voor een presidentieel systeem, waarbij de huidige president Erdogan een positie zou krijgen die veel lijkt op die van zijn Franse of Amerikaanse collega. Het uiten van die mening levert in Nederland geen strafbaar feit op. De Nederlandse reactie is dan ook uitsluitend ingegeven door de inhoud van de meningen die de Turkse ministers hier wilden komen verwoorden.

Het gaat daarbij om meningen die wat mij betreft tegesproken moeten worden. In Turkije hebben rechtsstatelijke waarborgen nooit erg veel om het lijf gehad, maar na de staatsgreep van juli vorig jaar zijn ze de nek omgedraaid. Dan ook nog eens meer macht leggen bij de president die daar leiding aan geeft is een slecht idee. Maar het is een idee dat wel geuit mag worden. Pim Fortuyn haalde een aan Voltaire toegeschreven citaat aan: “Ik kan uw mening nog zo abject vinden, maar ik zal uw recht verdedigen om die te uiten.” Als het uiten van een mening dreigt te leiden tot het verstoren van de openbare orde is de passende reactie niet het beëindigen van de meningsuiting, maar van de ordeverstoring – maar zonder de tegendemonstratie onmogelijk te maken.

De Turkse regering wordt voor open doel gezet. Natuurlijk loopt die naar de rechter met een beroep op de mensenrechten, en natuurlijk geeft de rechter Turkije uiteindelijk gelijk. Gedachten zijn vrij. Sinds de Turkije-deal durfde Nederland al nauwelijks de staat van de mensenrechten in Turkije aan de orde te stellen. Premier Rutte noemde rapporten van Amnesty International “geruchten” – een tekst figuren als Poetin en Erdoğan waardig. Maar het hele Nederlandse politieke spectrum is het er nu, zonder ook maar één uitzondering, over eens dat de vrijheid van meningsuiting niet geldt voor de voorstanders van de Turkse grondwetswijziging. Mocht Nederland het ooit weer eens kunnen opbrengen om kritiek te hebben op de mensenrechten in Turkije, dan zal die met hoongelach worden begroet. En het pijnlijke is dat de Turkse regering daar dan een beetje gelijk in heeft.

NRC-Handelsblad 13 maart 2017

Got the picture? (2017)

On 5 August 2016, the UN News Centre published a picture captioned UN team in Jordan uses cranes to hoist aid to Syrian refugees at sealed border. The picture is taken from Jordanian territory. The low mud wall behind the trucks marks the Syrian border. At the time, Amnesty International reported that more than 75,000 Syrian refugees were living in the desert on the Syrian side. The text accompanying the picture reports that “life-saving food and other supplies from the United Nations” are being “hoisted by crane and monitored by drones across the closed frontier” in what is called “a unique operation.” The World Food Programme delivered food packages, the International Organization for Migration contributed bread, and the UN’s children fund UNICEF hygiene kits. This picture, as well as the perky accompanying press release, captures the outcome of international, and in particular of European policies vis-à-vis the Syrian refugee issue. In 2011, Syria had 23 million inhabitants. At present, some 11 million of them have been uprooted; 6.5 million of them are internally displaced (IDP’s, including the 75,000 people at the Jordanian border), and 4.9 million have sought refuge outside Syria.

For the full blogpost see Forced Migration Forum, February 7, 2017