Auteursarchief: admin

Legitimizing Evictions in Contemporary Europe and Apartheid South Africa (2017)

Calais 2016 (photo Getty)

This paper undertakes to investigate parallels between evictions of irregularized persons in Apartheid South Africa and contemporary Europe. In both cases, people were denied the right to a home (or at least: to the home they were occupying at that moment) because they were considered to be illegal aliens. But how did this situation come about? How did these people become illegal aliens? And while it seems obvious that illegal aliens can be deported from the territory, how did their alien status come to justify the destruction of their homes? Pursuing the association means we will not only identify similarities, but also try to establish where the association meets it limits. The aim of pursuing a visual association across time and space is not primarily to draw exact parallels. In contemporary Europe, the use of violence of a “white” state in order to destroy the housing of “non-whites” is accepted as a normal element in the regulation of “non-white” populations. The association with Apartheid seeks to problematize this normality by pointing to the uneasy pedigree of such practices.

Legitimizing Evictions in Contemporary Europe and Apartheid South Africa , 14 Ameriquests (2017) 1, p. 6-22

Bifurcation of Mobility, Bifurcation of Law. Externalization of migration policy before the EU Court of Justice (2017)

Barnett Newman: Catehdra (1951), Stedelijk Museum Amsterdam

The externalization of European migration policy has resulted in a bifurcation of global human mobility, which is divided along a North/South axis. In two judgments, the EU Court of Justice was confronted with cases challenging the exclusion of Syrian refugees from Europe. These cases concern core elements of externalization, being third country agreements (the EU-Turkey Statement of March 2016) and visa requirements for refugees. This article seeks to analyze these judgments in the context of the broader developments in European migration law and policy. The core argument developed here is that the bifurcation of human mobility is reflected in a bifurcation of law. Excluded people are not merely to be excluded from European territory, but also from European law.

Bifurcation of Mobility, Bifurcation of Law. Externalization of migration policy before the EU Court of Justice, advance publication in Journal of Refugee Studies

A Fresh Start, or Old Wine in New Bottles? The European Commission’s Proposals for Legal Migration (2017)

Curtis Talwst Santiago: Deluge, 2014 (Jewel box, mixed media; Dr. Kenneth Montague/The Wedge Collection, Toronto)

On 26 September, the European Commission presented proposals for legal migration to the European Union. The Commission wants to resettle 50,000 refugees. A first analysis.

The full text was posted on on Border Crominologies on 29 September 2017.

A Dutch version was published in Verblijfblog, 27 September 2017

Gender, sexuality, asylum and European human rights (2017)

Asylum law functions through a dichotomy between an idealized notion of Europe as a site characterized by human rights, and non-European countries as sites of oppression. In most social sciences and humanities literature, this dichotomy is seen as legitimizing European dominance and exclusion of non-Europeans. However, it is the same dichotomy which is used by asylum seekers to claim inclusion through the grant of asylum. Focusing on the inclusive potential of this exclusive dichotomy allows us to explore the ambiguities inherent in the dichotomy. In asylum claims based on persecution on account of gender and sexuality, it becomes evident that not all human rights are considered equally fundamental. In many cases, asylum seekers are required to renounce human rights in order to prevent persecution, for example by complying with patriarchal family norms. Even where this requirement is rejected, asylum law illustrates the ambiguous relation between Europe and human rights.

Gender, sexuality, asylum and European human rights, to be published in Law and Critique

Taner Ceylan: 1553, Istanbul Modern

 

It’s neoliberalism, stupid (2017)

Oliffe Richmond: Striding man II (1960-1961), Museum Kröller-Müller

Het huidige migratiebeleid is een ramp. Daarom is het niet gek dat de afgelopen tijd van een aantal kanten is gepleit voor vrije migratie. Maar het is een misvatting te denken dat er gekozen moet worden tussen óf het huidige beleid grosso modo voort te zetten, óf het migratiebeleid op neoliberale grondslag te vestigen (“vrije” migratie). Het neoliberalisme is onderdeel van het probleem, niet van de oplossing.

Het volledige essay werd gepubliceerd in de Groene Amsterdammer van 13 april 2017.

Wasted Lives. Borders and the Right to Life of People Crossing Them (2017)

Eric Fischl: A Visit To / A Visit From / The Island (1983), Whitney Museum of American Art, New York

States are obliged to protect the right to life by law. This paper analyses the way in which states do this in the field of aviation law, maritime law, and the law on migrant smuggling. A comparative description of these fields of law shows that states differentiate in protecting the right to life. Regular travelers benefit from extensive positive obligations to safeguard their right to life, whereas the lives of irregularized travelers are protected first and foremost by combating irregularized migration and, if the worst comes to pass, by search and rescue. The right of states to exclude aliens from the their territories leads to exclusion of irregularized travelers from their main positive obligations under the right to life. This situation is analyzed through Zygmunt Bauman’s notion of ‘wasted lives’. The contrast with aviation and maritime law makes clear that this situation is the outcome of human choice, which can be changed.

Wasted Lives. Borders and the Right to Life of People Crossing Them, Nordic Journal of International Law 2017(1), p. 1-29

De vrijheid van menigsuiting geldt ook voor omstreden meningen (2017)

Irfan Önürmen: Police Baton (Diptych), 2001 (Istanbul Modern)

Op 12 februari 2009 werd Geert Wilders de toegang tot het Verenigd Koninkrijk ontzegd toen hij de film Fitna wilde vertonen in een gebouw van het Britse Parlement. De weigering was ingegeven door de verwachting dat de bijeenkomst aanleiding zou zijn voor verstoren van de openbare rust en de openbrae orde – lees: de Britse overheid vreesde relletjes. Wilders vocht deze toegangsweigering aan bij de Britse vreemdelingenrechter. Deze rechter stelde vast dat Wilders zijn opvattingen op zodanige wijze uit dat “ieder redelijk denkend mens deze als schofferend voor de Islamitsiche godsdienst en zijn grondlegger zou beschouwen.” Desondanks won Wilders de zaak met vlag en wimpel. In een uitspraak van 17 oktober 2009 stelde de rechter vast dat de vrijheid van meningsuiting nu juist van belang is als het gaat om meningen die controversieel zijn en commotie veroorzaken. Deze uitspraak was voorspelbaar, en volkomen terecht. Als mensen willen demonstreren tegen Geert Wilders of Zwarte Piet hebben ze daar het volste recht toe. En als de demonstranten dreigen de orde te verstoren, dan worden niet Geert of Piet verboden, maar zorgt de politie dat de tegendemonstratie niet uit de hand loopt.

Afgelopen zaterdag heeft de Nederlandse regering de landingsrechen van het vliegtuig van de Turkse minister Cavusoglu ingetrokken. Later op die dag heeft burgemeester Aboutaleb een noodverordening afgekondigd om te voorkomen dat minister Kaya het woord kon voeren in het Turkse consulaat, en om te voorkomen dat publiek het consulaat kon bereiken. Vervolgens is Kaya als ongewenst vreemdeling uitgezet. Deze ongebruikelijke maatregelen zijn genomen omdat de Nederlandse overheid het niet goed vond dat zij Turkse Nederlanders kwamen oproepen om bij het referendum op 16 april te stemmen voor een presidentieel systeem, waarbij de huidige president Erdogan een positie zou krijgen die veel lijkt op die van zijn Franse of Amerikaanse collega. Het uiten van die mening levert in Nederland geen strafbaar feit op. De Nederlandse reactie is dan ook uitsluitend ingegeven door de inhoud van de meningen die de Turkse ministers hier wilden komen verwoorden.

Het gaat daarbij om meningen die wat mij betreft tegesproken moeten worden. In Turkije hebben rechtsstatelijke waarborgen nooit erg veel om het lijf gehad, maar na de staatsgreep van juli vorig jaar zijn ze de nek omgedraaid. Dan ook nog eens meer macht leggen bij de president die daar leiding aan geeft is een slecht idee. Maar het is een idee dat wel geuit mag worden. Pim Fortuyn haalde een aan Voltaire toegeschreven citaat aan: “Ik kan uw mening nog zo abject vinden, maar ik zal uw recht verdedigen om die te uiten.” Als het uiten van een mening dreigt te leiden tot het verstoren van de openbare orde is de passende reactie niet het beëindigen van de meningsuiting, maar van de ordeverstoring – maar zonder de tegendemonstratie onmogelijk te maken.

De Turkse regering wordt voor open doel gezet. Natuurlijk loopt die naar de rechter met een beroep op de mensenrechten, en natuurlijk geeft de rechter Turkije uiteindelijk gelijk. Gedachten zijn vrij. Sinds de Turkije-deal durfde Nederland al nauwelijks de staat van de mensenrechten in Turkije aan de orde te stellen. Premier Rutte noemde rapporten van Amnesty International “geruchten” – een tekst figuren als Poetin en Erdoğan waardig. Maar het hele Nederlandse politieke spectrum is het er nu, zonder ook maar één uitzondering, over eens dat de vrijheid van meningsuiting niet geldt voor de voorstanders van de Turkse grondwetswijziging. Mocht Nederland het ooit weer eens kunnen opbrengen om kritiek te hebben op de mensenrechten in Turkije, dan zal die met hoongelach worden begroet. En het pijnlijke is dat de Turkse regering daar dan een beetje gelijk in heeft.

NRC-Handelsblad 13 maart 2017

Deaths at the borders database: evidence of deceased migrants’ bodies found along the southern external borders of the European Union (2017, with Tamara Last and 13 others)

Irregular migrants and asylum seekers have died and continue to die attempting to cross the external borders of the EU without authorisation, seeking to enter the territories of its Member States. Yet, remarkably little is known about these ‘border deaths’. In 2015, the Human Costs of Border Control project published the Deaths at the Borders Database for the Southern EU, an opensource ‘evidence base’ of individualised information about people who have died border deaths between 1990 and 2013, sourced from the death management systems of Spain, Gibraltar, Italy, Malta and Greece. It is the first database on border deaths in the EU to be based on official sources as opposed to the news media. The project involved searching 563 state-run death registry archives and deductively selecting the death certificates of persons who died border deaths. This paper describes, in detail, the making of the Deaths at the Border Database: from the systematic, multi-sited, quantitative data collection and qualitative case studies, to the construction and final results of the Database itself.

Death at the borders database, Journal of Ethnic and Migration Studies 43 (2017), p. 693-712

Got the picture? (2017)

On 5 August 2016, the UN News Centre published a picture captioned UN team in Jordan uses cranes to hoist aid to Syrian refugees at sealed border. The picture is taken from Jordanian territory. The low mud wall behind the trucks marks the Syrian border. At the time, Amnesty International reported that more than 75,000 Syrian refugees were living in the desert on the Syrian side. The text accompanying the picture reports that “life-saving food and other supplies from the United Nations” are being “hoisted by crane and monitored by drones across the closed frontier” in what is called “a unique operation.” The World Food Programme delivered food packages, the International Organization for Migration contributed bread, and the UN’s children fund UNICEF hygiene kits. This picture, as well as the perky accompanying press release, captures the outcome of international, and in particular of European policies vis-à-vis the Syrian refugee issue. In 2011, Syria had 23 million inhabitants. At present, some 11 million of them have been uprooted; 6.5 million of them are internally displaced (IDP’s, including the 75,000 people at the Jordanian border), and 4.9 million have sought refuge outside Syria.

For the full blogpost see Forced Migration Forum, February 7, 2017